لغت نامه سارینا جونی تا 32 ماهگی....

سلام...

خدارو هزار مرتبه شکر که کلمات زیادی به لغت نامه ات اضافه شده، فکر نمی کنم ، بتونم همه رو وارد کنم . ولی سعی می کنم که با مزه ها رو برات ثبت کنم ...

ماشالاه..................... اوایل می گفتی "ماچالاه" ولی الان دیگه کامل ادا می کنی.

پسته.................... اوایل می گفتی  "پسِه" ولی الان می گی  "پستی"

یک مدتی هست که موقع شمردن فقط می گی "بیستُ نه" 

تا الان در مورد جهت ها فقط بالا رو بلد بودی و درست ادا می کردی الان "پایین" رو هم یاد گرفته ای و کامل می گی.

یکی از عجیب ترین کلمه های وارده به لغت نامه ات که در واقع مثل "بی بی" گفتنت هست ، کلمه "چِچِل" هست که در واقع به لباس و کلاه و پالتو می گی و نمی دانیم چه ربطی به هم دارند!!!

اسم های من و بابا و خودت رو نمی گی ، مثلا اسم خودت رو می گی "من " و یا به جای مامان محدثه می گی : "مامان من "

جدیدا فامیلت رو هم تقریبا ادا می کنی :

ازت می پرسیم اسمت چیه می گی : "من آداشته"  که منظورت همان سارینا آراسته هست.

ازت می پرسیم اسم مامانت چیه می گی: "مامان من قُس" ( س مخلوط با ش هست)

ازت می پرسیم اسم بابات چیه می گی: "بابا من آداشته" ( منظورش همان محمد آراسته هست)

همه رنگ ها رو "آبی" ادا می کنه ولی جدیدا بعضی مواقع برای قرمز یک کلمه ای تقریبا شبیه خودش ادا می کنه.

مه یاس........... تا الان می گفتی "مَهی" ولی الان دیگه" بَبوس" می گی.

سینا رو اول "داداشی" می گفت ولی جدیدا بعضی مواقع می گه : "داداشی بَبوس"

دایی رو که درست می گی ولی اوایل زندایی رو می گفتی "نَن دایی" ولی کم کم برات عادی شد و خودت رو راحت کرده ای و به زندایی می گی  "نَنی" واقعا آخر تنبل بازی هستی.

عمو عباس و عمو مهدی و عمو اسدالاه را کاملا درست تلفظ می کنی.

مهدیه را "مَهی" صدا می کنی و مجید را "مَجی" .

الهی فدات بشم که اوایل برای صلوات فرستادن،" الاه" را بلند و کشدار ادا می کردی و بعدش کم کم  بسم الاه را هم "مِسمِلاه" می گفتی و الان دیگه موقع صلوات فرستادن، مخلوط می کنی و همان طور بلند می گی : "مِسمِلاه الاه ".

طوری حواست جمع هست که، مثلا گوینده خبر که اول اخبار می گوید: درود و سلام خداوند بر پیامبر اکرم (ص) ، سریعا خانوم خانومای ما صلوات رو می فرسته.

به هر فردی که از لحاظ سن و سال کوچک هست یا چیزی که از لحظ مقدار و ابعاد کم و کوچک هست، "نِسه" می گوید که منظورش همان نصفه هست.

مثلا برای اینکه جوجو وارد دندان هایت نشود، خیلی اصرار داری که چای را با قند کوچک بخوری که می گی : "مامان قَن نِسه"

بعضی مواقع دوران کودکی خودم رو مثلا برات تعریف می کنم، سریع صدات رو یک کمی نازک می کنی و می گی : "مامان نِسه" یعنی مامان وقتی کوچولو بوده. بعضی مواقع هم می گی : "مامان آقون" یعنی وقتی مامان کوچولو بوده و آقون می گفته.

مثلا یک دونه خیار می خوره و بهش می گم بسه دیگه. سریع با یک حالت مظلومانه ای چشماش رو کوچولو می کنه و می گه : "مامان نِسه" یعنی یک خرده دیگه هم بخورم.

چند شب پیش پیراشکی درست کرده بودم و برای شام آوردیم سر سفره و سارینا هم خیلی خوشش اومده بود، آخر شام فقط دو تا پیراشکی مانده بود که سریعا سارینا متوجه موضوع شد و یک دانه کامل برای خودش برداشت و یک دونه را هم در بشقاب محمد گذاشت و گفت: "نِسه مامان نِسه بابا"  ..... الهی فدای تقسیم کردنت بشم که این قدر عادلانه هست.

وقتی محمد مهدی  کوچولو بود، کچل کرده بود و از آن روز به بعد، با اینکه چند ماهی هست که از این قضیه گذشته و موهاش هم در اومده همچنان، هر موقع که می خوایی حرفی از محمد مهدی بزنی، می گی: "نی نی تَچَل" .

مواقعی که حس مادرانه ات خیلی گل می کنه با تاکید زیادی به محمد مهدی اشاره می کنی و می گی: "نی نی تَچَل پوتولی نه"   ترجمه: نی نی کچل فضولی نکن.

زمانی که ایام تولد محمد مهدی بود، دائما می گفتی : "تَپَلُد نی نی تَچَل".

جشن عروسی را هم می گی :" اَدوسی"

اول به کاغذ می گفتی  "قاقاس" بعد از مدتی می گفتی "قاقََس"

خیلی علاقه به نوشابه و دوغ داری و مواقع ناهار و شام به بهانه این که اگر غذایت را کامل بخوری بهت دوغ می دهیم، سعی می کنی غذایت را کامل بخوری. یک بار موقع ناهار ، نوشابه را سر سفره نیاوردم و در یخچال بود و بعد از ناهار به سارینا و محمد گفتم که چشم هایتان را ببندید تا یک چیزی براتون بیارم، وقتی سارینا چشم هاش رو باز کرد و نوشابه رو دید خیلی خوشحال شده بود و دیگه از این به بعد، اگر دوغ یا نوشابه داشته باشیم سارینا می گذاره در یخچال و بعد از غذا به من و بابا می گه : "چِشِه بسته" یعنی چشم هاتون رو ببندید و با سرعت برق و باد می ره از یخچال میاره با کلی ذوق به من و محمد نشون می ده و من و محمد هم باید کلی خوشحال بشیم  و سه نفری شادی مون را به شکل جیغ و دادو هورا نشون بدیم.

بعضی مواقع خیلی گیر می دی که بری پیش زهرا و من هم تنها بهانه ای که برات میارم این هست که زهرا درس داره و نمی شه رفت. به همین خاطر هر موقع که حرف از زهرا می شه یا مواقعی که خونه نیست . می گی" دَدی دَس" یعنی زهرا درس داره.

به همین خاطر مواقعی که دفتر و مداد رنگی هاش رو می خواد، با یک حالت نگرانی میای پیشم و می گی: "مامان مَن دَس نه" یعنی مامان، من درس هام رو ننوشته ام و باید دفتر و مداد رنگی هام رو بهم بدی.

شعر زنبور طلایی رو اولین بار مامانی منیژه برات خواند و من و بابا هم بعضی مواقع برات می خونیم که تقریبا یک مقداری اش رو بلدی.

ای زنبور" تَتالی"

"نیش" می زنی "بلایی"

زمستونا "دالا"

خواب "بَهی" رو دیدی

پاشو پاشو بهاره

"دُل باز "دوباره

برو به دشت و صحرا

"عَسلی دُدُست" 

داستان بزبز قندی رو شب ها برات تعریف می کنم که دیگه بعد از چند شب تکرار کردن، با هم دیگه قصه رو تعریف می کنیم . الهی فدات بشم که این قدر قشنگ همکاری می کنی. مثلا وقتی آقا گرگه پشت در می رسه سریع صدات رو کلفت می کنی و می گی :" تَ تَ تَ منم مامان" ترجمه: تَخ تَخ تَخ منم منم مادرتون. قسمت های دیگر رو هم به زبون خودت تعریف می کنی. در ضمن به بزبزقندی هم می گی "بوبوجی".

یک مدتی هست که من و محمد بیشتر باهات جمله کار می کنیم، چرا که در به کار بردن فعل خیلی تنبل هستی.خدا رو شکر خیلی خوب می تونی جملات چند کلمه ای رو تکرار کنی مثل:

"چاچا داغ بود."

"باباجی  پایین نیست."

"مامانی بالا هست."

"چیشه نینی بسته هست."

"بابا آب داد."

اصرارش می کنم که این جمله رو بگه و با کلی ناز و عشوه افتخار می ده و این رو تکرار می کنه: "من عسلِ مامان هسته" یعنی : من عسل مامان هستم. یا بعضی مواقع می گی : "من ایش مامان هسته" ترجمه: من عشق مامان هستم. الهی فدات بشم که با شنیدن این جمله هات کلی ذوق می کنم.

مثلا فعل( بود) را قشنگ ادا می کنی ولی (نبود) را نمی گی و به جاش می گی "بَبود".

اول قصه ها براش می خونم یکی بود یکی .... سریع می گه " بَبود"

یکی از نکات جالب این هست که اصلا کمی به خودت زحمت نمی دی که کلمه درست را بگی بلکه سریعا به جاش جمله معادل میاری که منظور رو بفهمونی.

یک کتاب داری که مامانی بهت داده و در مورد جوجه ها هست و یک صفحه اش این طوری هست:

این جوجه بیدار.......................... این خواب و خسته.

"این جوجو چیشه باز" ( این جوجه چشمش بازه)................... "این جوجو چیشه بَسه" ( این جوجه چشمش بسته هست).

 باز هم خدارو هزار مرتبه شکر که حرف زدنت و کاربرد لغاتت خیلی بهتر شده و ممنونم از خدای مهربون که تنهامون نمی گذاره ....

الهی شکرت